Dysleksja rozwojowa oznacza specyficzne trudności w nauce czytania i/lub pisania. Trudności te są uwarunkowane konstytucjonalnie i występują mimo stosowania odpowiednich metod nauczania, u dzieci o prawidłowym rozwoju intelektualnym, bez deficytów sensorycznych (wad wzroku i słuchu) i wychowywanych w sprzyjających warunkach społeczno-kulturowych.

Dysleksja nie zaburza zdolności rozumowania, rozwiązywania problemów, tworzenia pojęć i krytycznego myślenia. (Jędrzejowska, Jurek 2003)

Określenie rozwojowa odnosi się do tego, że towarzyszy ona dziecku przez cały okres rozwoju, a to znaczy, że ma charakter wrodzony.

Trudności towarzyszące dysleksji określa się jako specyficzne co wskazuje na ich wąski, ograniczony zakres, bo przecież spotykamy je u dzieci o prawidłowym rozwoju intelektualnym.

Termin „specyficzne trudności” ma na celu podkreślenie braku związku z trudnościami uogólnionymi rozpoznawanymi u dzieci z upośledzeniem umysłowym.

Gdy mówimy o trudnościach uwarunkowanych konstytucjonalnie mamy na myśli biologiczne podłoże tych trudności (są one konsekwencją zmian w centralnym układzie nerwowym) co w praktyce oznacza, że nie wynikają one z błędów dydaktycznych, czy też zaniedbań środowiskowych (Bogdanowicz 2005).

Terminologia

Najczęściej stosuje się termin „dysleksja rozwojowa” dla określenia syndromu specyficznych trudności w uczeniu się czytania i pisania, w którego skład wchodzi:

DYSLEKSJA – trudności w czytaniu

DYSGRAFIA – trudności w opanowaniu kaligrafii

DYSORTOGRAFIA – trudności w opanowaniu pisowni (najczęściej kojarzone z dysleksją błędy ortograficzne)