Dlaczego tak nam ciężko uczyć dyslektyka? Oto lista powodów[1]:

POWÓD TRZECI[2]: Wyrywasz dyslektyka do odpowiedzi. On/a milczy. Twierdzi, że się uczył/a. A tu cisza.

Co możesz myśleć: znów kłamie.

Jak może być naprawdę? Uczeń spędził nad zadanym materiałem godziny, ale nie może przywołać wiedzy z pamięci, gdyż zawodzi u niego opcja RAN (ang. Rapid Automatized Naming – inaczej szybkie nazywanie). To znaczy, że materiał jest, ale nie może zostać uwolniony na żądanie. 100% neurobiologii, 0% złośliwości.

Co robić: nie ma jednego rozwiązania, zresztą zależy ono od tego, co chcesz osiągnąć – czy np. chcesz sprawdzić wiedzę, czy tylko wystawić ocenę.

Bo jeśli tylko ocenę, to nie czytaj dalej.

Jeśli jednak masz możliwość, czas i cierpliwość, to możesz spróbować następujących rozwiązań:

1. Spróbuj sprawdzić wiedzę ustnie, nie pisemnie. Nie gniewaj się, ale to wcale nie działa w 100% przypadków. Czasem jest odwrotnie.
2. Pokaż zaufanie. Powiedz, że wierzysz, że dziecko się uczyło i że chcesz posłuchać.
3. Jak zacząć? Zapytaj, co było najłatwiejsze/najtrudniejsze/najciekawsze? Od czego uczeń chciałby zacząć? Niech zacznie. Niech się myli, ale niech coś popłynie. Ty poprawisz i poprosisz o powtórzenie (tak, tak, teraz utrwalasz wiedzę, przecierasz szlaki dostępu do wiedzy, nawiązujesz więź z uczniem). Postawisz ocenę sprawiedliwą – niewysoką, ale rozważną – na buzi dziecka zawsze jest ulga, gdy jest ocenione sprawiedliwie.
4. I tak zrób raz, dwa, może trzy. Potem nie będzie takiej potrzeby. Dziecko raz wysłuchane stanie na głowie, żeby nie powodować tyle zachodu – postara się odpowiedzieć w normalnym trybie.

[1] Pamiętaj, że ta lista może okazać się niekompletna (akurat Tobie może przytrafi się doświadczenie spoza listy), weź poprawkę również na natężenie symptomów (u Ciebie może być gorzej albo… dużo gorzej. Albo lepiej.)

[2] Uwaga: ten punkt może wcale nie dotyczyć Ciebie i Twoich uczniów czy Twojej konkretnej sytuacji. Może nie w tym semestrze. Może skorzystasz z tej rady w kolejnym. Albo za kilka lat.