Nauczanie wielozmysłowe polega na zaangażowaniu wielu zmysłów w proces przyswajania wiedzy. Zapamiętanie zapisu graficznego słowa, odpowiednie ustawienie artykulatorów przy jego wypowiadaniu, lub też skupienie się na dźwiękach wypowiadanego przez nauczyciela słowa to pobieranie informacji różnych modalności za pomocą różnych kanałów zmysłowych (Bogdanowicz 1997).

Podstawą wielozmysłowego programu nauczania języka angielskiego jest zwrócenie uwagi na wielowymiarowy charakter procesu przyswajania języka i stąd w swej kompozycji program dąży do zaangażowania wszystkich czterech kanałów zmysłowych: wzrokowego, słuchowego, dotykowego i kinestetycznego.

Dostosowanie prezentacji materiału do polisensorycznej percepcji języka procentuje w postaci otwarcia większej liczby dróg percepcji u uczących się i tym samym pozwala na formowanie większej liczby kanałów kojarzeniowych, co stwarza szansę na szybsze i trwalsze dokonywanie powiązań w zakresie litera-dźwięk (Bogdanowicz 1997).

Trening w tym zakresie jest o tyle ważny, że im szybciej dziecko dokona połączeń między graficzno-wzrokową stroną słowa, tym więcej uwagi będzie mogło poświęcić na wykonanie zadania i na przyswojenie znaczenia samego słowa (Cawley 1973 za Bogdanowicz 1997).

Aktywizowanie większej liczby kanałów w nauce języka umożliwia również działalność kompensacyjną kanałów sprawniejszych – dotykowego i kinestetycznego – w stosunku do często mniej wydajnych kanałów wzrokowego i słuchowego (Schneider and Crombie 2003).